Wizyta w "Czajowni" i degustacja Darjeelingów

Swego rodzaju tradycją stały się dla mnie majówkowe wyjazdy do Wrocławia. Jak można się domyślić, udało mi się niejednokrotnie odwiedzić wtedy "Czajownię". Herbaciarnię tę odwiedziłem już niejednokrotnie, co możecie wiedzieć chociażby z moich innych postów z tamtego miejsca. Za każdym razem wychodziłem zachwycony klimatem tego miejsca. Tak samo było i tym razem. Sama wyprawa do tego miejsca nie jest jednak głównym tematem tego wpisu. Jest nią degustacja trzech darjeelingów z pierwszego zbioru, która szczęśliwie miała miejsce podczas mojego pobytu we Wrocławiu.
Degustacja odbyła się w ogrodzie, który otwarty jest zawsze w cieplejsze dni.

Herbaty, o których mowa, pochodziły z ogrodów Badamtam, Namring oraz Giddapahar. Prowadzący całą degustację czajman Łukasz, przybliżył nam najpierw nieco informacji o poszczególnych ogrodach:
Badamtam to herbata organiczna z certyfikatem -  szczególnie zadbano o to, by przy jej hodowli nie stosować sztucznych nawozów. Ogrody, w których jest hodowana położone są na wysokości dochodzącej nawet do 1830 m n.p.m. Zawdzięcza temu swój niesamowity smak. Ponoć z ogrodów tych można zauważyć drugi co do wielkości szczyt himalajów - Kanczendzonga. Susz jest dość ciemny, znajduje się w nim dość niewiele górnych listków krzewów herbacianych, dominuje tu raczej barwa brązowa.
Namring położony jest nieco niżej, gdyż pomiędzy 1000 do 1700 m n.p.m. Herbata stamtąd pochodząca jest wytwarzana ze specjalnej kombinacji krzewów herbacianych, dzięki czemu posiada swój niepowtarzalny smak i aromat. W suszu widać dość sporą ilość tipsów.
Ostatnim, i zarazem bardzo nietypowym z darjeelingów, jest herbata pochodząca z ogrodów Giddapahar. Położony jest on na wysokości ok. 1500 m n.p.m. Jest to ogród zarządzany przez bardzo małą, rodzinną firmę. Jej zbiory są limitowane, i cieszą się wielkim uznaniem. Co dość nietypowe jak na herbaty tego typu, do jej wykonania używa się wyłącznie chińskich szczepów krzewów herbacianych, co wpływa na jej unikalny charakter. Jej susz zawiera najwięcej górnych listków krzewu z herbat dziś degustowanych.
Każda z herbat została zaparzona dwoma metodami. Pierwsza z nich, polegała na zaparzeniu suszu wrzątkiem. Miało to na celu wydobycie z suszu cech zarówno pozytywnych jak i negatywnych. napar był bardzo wyraźny, lecz nie koniecznie tak przyjemny w smaku, jak ten uzyskiwany za pomocą metody drugiej - stosowaniu nieco niższej temperatury wody - ok. 85 stopni.

Jako pierwszą spróbowaliśmy herbatę z Namring. Wydaje mi się, że najlepiej zniosła ona parzenie wrzątkiem. Jej smak zauroczył mnie chyba najbardziej - była niezwykle słodka, owocowa, wyraźnie dało się wyczuć brzoskwiniowe i miodowe nuty. Gorycz wyczuwalna była jedynie przy pierwszej metodzie, i nie była ona zbyt silna. herbata raczej dla miłośników słodkich naparów.
Darjeeling Giddapahar był tym, którego skosztowaliśmy jako drugiego. Jego napar był nieco bardziej goryczkowy, pojawiały się tu nuty warzywne, lecz wciąż wyczuwalna była słodycz, może nieco bardziej kwiatowa.
Herbata z ogrodów Badamtam dała napar, który bardzo wyróżniał się w stosunku do reszty dziś degustowanych herbat. Napar wyszedł bowiem słodkawy, kwiatowy, lecz chwilę po wypiciu, na języku pozostawał dość ostry, goryczkowy posmak. Jak dało się zauważyć, nie każdemu przypadło to do gustu, lecz znalazło to też swoich wielkich zwolenników.
Degustacja sama w sobie była niesamowitym przeżyciem. Poza tym, że spróbować można było trzech bardzo smacznych darjeelingów, porównać je ze sobą, wyczuć drobne różnice między nimi, posłuchać można było ciekawostek opowiadanych przez prowadzącego.
Mam nadzieję, że w przyszłości uda mi się pojawić na innych tego typu spotkaniach. Zachęcam również Was do brania w takowych udziału. Są to świetne okazje do zgłębienia swej herbacianej wiedzy, poznania osób również zainteresowanych tym naparem, oraz skosztowania niesamowitych herbat.

Jeszcze raz dziękuję wrocławskiej herbaciarni "Czajownia" za możliwość zrealizowania tego wpisu.

Wizyta we Wrocławskiej Czajowni 2015

Ostatnimi laty swego rodzaju tradycją stały się dla mnie wakacyjne wyjazdy do Wrocławia. Tak więc i tym razem, 31 lipca siedziałem już w autobusie skierowanym na Dolny Śląsk.
Będąc na miejscu, standardem stały się dla mnie codzienne wypady do "Czajowni".
Charakterystyczny aromat kadzidła, fajki wodnej oraz świeżej herbaty, w połączeniu z orientalnym wystrojem wnętrza daje klimat nie do opisania. Tego trzeba po prostu doświadczyć na własnej skórze.

Miałem okazję skosztować tam wielu wspaniałych herbat oraz bardzo przyjemnych w smaku napojów chłodzących na bazie herbaty oraz yerba mate. Jedną z najciekawszych herbat, którą miałem okazję tam wypić, była jedna z pięciu najsłynniejszych herbat Chińskich - Putuo Shan Fo Cha.
Herbata okazała się bardzo smaczna, lekko kwaskowa, z nutami szpinaku z masłem, momentami wyczuwalna była też subtelna słodycz. Aromat herbaty był dość słodki, kukurydziany, natomiast barwa była mocno żółta.
Miałem dużo szczęścia, ponieważ w "Czajowni" pozostało jeszcze sporo ceramiki po "Festiwalu Wysokich Temperatur", dzięki czemu mogłem przypatrzeć się wybitnym dziełom wspaniałych ceramików: Miroslawy Randovej, Petra Novaka,Andrzeja Bero i Grzegorza Ośródki.

Jeśli tak jak ja uwielbiacie herbatę, "Czajownia" to miejsce które koniecznie musicie odwiedzić. Herbaty są tam wybitnej jakości a wszystko przygotowywane jest tam z nie lada pasją.

Jeszcze raz dziękuję wrocławskiej herbaciarni "Czajownia" za możliwość zrealizowania tego wpisu.

Darjeeling SF Okayti Organic 2014 FTGFOP1

Herbata: Darjeeling SF Okayti Organic 2014 FTGFOP1
Sprzedawca: Czajownia
Pochodzenie: Darjeeling, plantacja Okayti
Zbiór: Second Flush, Wiosna/Lato 2014



Second Flushe, są tematem jeszcze nie poruszanym na moim blogu. Zabranie się za niego, umożliwiła mi wrocławska herbaciarnia "Czajownia", udostępniając mi kilka gram Darjeeling'a Okayti. Herbata ta, Jest wytwarzana w stu procentach ręcznie. Jej zbiory, rozpoczynają się pod koniec maja, i trwają przez kolejne 50 dni.
Pierwsze co rzuca się w oczy to to, że wygląd suszu jest zupełnie inny niż przy first flush'ach. Listki są dużo mniejsze, dominuje brązowawa barwa. Zdecydowanie bardziej przypomina już herbatę czarną. Zaparzyłem ją zgodnie z zaleceniami:

Parzenie: Gaiwan 100 ml; ilość suszu - 3g; Temp. Wody - 80°C
I parzenie - 2 min

Wykonałem tylko jedno parzenie, gdyż z tego co obiło mi się o uszy, robienie większej ilości nie daje zbyt ciekawych efektów. Napar wyszedł mi koloru pomarańczowo-wiśniowego.

Smak herbaty był bardzo ciekawy. Tu również wyraźnie było widać, że do czynienia mamy z czarną herbatą. Dominowały w nim przede wszystkim orzechy, z lekką, słodową nutą. To na co warto zwrócić uwagę to zapach tej herbaty, który okazał się być na prawdę bardzo słodki, owocowy, a momentami nawet delikatnie miodowy.

Degustacja została zrealizowana przy współpracy z wrocławską herbaciarnią "Czajownia"

Wizyta we Wrocławskiej "Czajowni".

Dzisiejszy wpis, poświęcony będzie mojej wizycie w czajowni, gdzie udało mi się skosztować wielu najróżniejszych herbat. Niestety, z powodu braku aparatu, i niskiej jakości zdjęć z mojego telefonu, postanowiłem w ogóle ich nie wrzucać.
W tym roku, na majówkę udało mi się wybrać do Wrocławia. Poza koncertem, oraz biciem gitarowego rekordu guinessa, nie mogło oczywiście zabraknąć mnie w miejscu, które chciałem odwiedzić od dłuższego czasu. Mowa oczywiście o Wrocławskiej czajowni. Udało mi udać się tam 2 razy - 2 oraz 3 maja.
Miejsce to okazało się być naprawdę fantastyczne. Na ścianach powieszone były klimatyczne, azjatyckie dekoracje, a w tle grała bardzo pasująca do nich muzyka. Udało mi się również spotkać panią Joannę z bloga Liu Mulan. Jak Się później okazało, był to dla niej pierwszy dzień pracy w tym jakże wspaniałym miejscu.
 Pierwszego dnia nasza wizyta była dość krótka, oraz niezbyt "treściwa", ponieważ zamówiliśmy tylko jedną herbatę - Gyokuro Kyoto. Jest to bardzo ciekawa herbata o wspaniałym smaku. Została nam podana w ciekawym naczyniu nazywanym Hohinem, z zaleceniem, by parzyć herbatę przez 1,5 minuty, bez przykrycia. Zrobiliśmy 3 parzenia, za każdym razem zwiększając czas o pół minuty. Napar był w bardzo wyrazistym zielonym kolorze. Zapach herbaty kojarzył mi się ze świeżo skoszoną trawą. Wyczuwalna w nim była delikatna słodycz. Jej smak był fantastyczny. Kwiatowy, z lekką nutą goryczy. Najbardziej urzekło mnie tu 2 parzenie. Było najbardziej wyraziste w smaku.
 Następnego dnia, postanowiliśmy wybrać się do herbaciarni po raz kolejny. Jako iż nie mieliśmy zaplanowanych żadnych zajęć, przebywaliśmy w herbaciarni przez ok.. 5 godzin. Zamówiliśmy w tym czasie naprawdę wiele herbat, ale zdecydowanie było warto.
Na pierwszy ogień poszedł tym razem Pu-erh Lao Shu Bing Cha. Była to herbata zdecydowanie w moim typie. Zaparzyliśmy ją 3 razy, w specjalnym zestawie do degustacji. Kolor naparu był delikatny, podchodzący pod pomarańcz. W smaku dało się wyczuć miodową nutę, i charakterystyczny, zostający gdzieś daleko w tle, ziemisty posmak.
Kolejną herbatą jaką zamówiliśmy, była Genmaicha Kyoto. Jest to zielona herbata, która została wzbogacona o prażony ryż, co dodało jej charakterystycznego, specyficznego posmaku. Gdy skończyliśmy pić, susz tej herbaty usmażono nam, oraz podano z chlebkiem pita. Jest to wspaniałe danie, a ta herbata, właśnie dzięki dodatkowi jakim był ryż, nadawała się do niego idealnie. Smak tej herbaty kojarzył się mi delikatnie z popcornem. Następnymi herbatami, jakie zamówiliśmy, był zestaw 3 oolongów, w którego skład wchodziły takie herbaty jak: Bai Hao, Ali Shan oraz, o ile się nie mylę, Bao Zhong.
Bai Hao, to oolong o wyższym stopniu fermentacji. Jego smak kojarzył mi się delikatnie ze świeżym chlebem oraz orzechami włoskimi. Napar przybrał kolor miodowy.
Ali Shan był niżej fermentowanym oolongiem. Smak kremowy, Bardzo delikatny. Barwa naparu przechodziła z zielonej w żółć.
Bao Zhong był najniżej fermentowanym z kosztowanych przez nas oolongów. Smak bardzo subtelny, lekko warzywne nuty. Kolor naparu również delikatny, zielonkawy.
Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym wyszedł z takiego miejsca z pustymi rękoma. Do mojej kolekcji ceramiki dołączyła nowa czarka, oraz hohin. Oba naczynia zostały wykonane przez Andrzeja Bero. Nabyłem również jedną nową herbatę, o której słów kilka w poście, który ukarze się prawdopodobnie w najbliższym czasie.